Bier verschaalt sneller, toen en nu

Hoe dit gemeten wordt

Opgelost CO2 in een koud drankje neemt af naarmate de temperatuur stijgt (wet van Henry), volgens de werkelijke temperatuurafhankelijkheid van het gas, niet volgens een vaste snelheid per graad. De verschaal-index van elke hoofdstad zet de gemiddelde maximumtemperatuur van de heetste maand, in kelvin, toen tegenover nu, om met de standaardcoëfficiënt voor CO2 in water (2400 K, uit Sanders compilatie van Henry-constantes uit 2015), over twee vensters van 11 jaar, 1976 tot 1986 en 2015 tot 2025. Het resultaat wordt begrensd tot een schaal van 0 tot 100, waarbij 50 onveranderd betekent ten opzichte van dat vroege venster.

Anders dan de meeste feiten in deze reeks wordt dit feit gemeten tegen het eigen verleden van elke hoofdstad, niet tegen een vaste referentietemperatuur. Daarom rangschikt en toont de tabel op deze pagina de twee temperaturen van de heetste maand achter de index, in plaats van de "toen" en "nu" van de index zelf: per definitie begint de index altijd op 50 voor het vroege venster van elke hoofdstad, dus alleen de temperaturen zelf, en de index die ze vandaag opleveren, variëren op een manier die het waard is om te rangschikken.

Dat is ook een bewuste beperking die het vermelden waard is: deze formule beschrijft de evenwichtschemie van temperatuur en CO2-oplosbaarheid, geen gecontroleerde meting van één specifiek glas. Het houdt geen rekening met het startniveau van het koolzuur, het verpakkingstype, directe zon of hoelang een drankje daadwerkelijk buiten staat. Lees deze tabel als een beschrijving van hoeveel heter het warmste weer van elke hoofdstad is geworden, en wat dat betekent voor de CO2-oplosbaarheid, niet als een precieze stopwatch voor één specifiek biertje.

De brongegevens komen uit de ERA5-heranalyse, opgehaald via de historische weer-API van Open-Meteo. Alleen hoofdsteden met een compleet dagelijks archief tot 1976 staan hier; de rest blijft weg in plaats van dat ze met een half cijfer worden getoond.